｡･:*:･ﾟ★【우지 ♡ 믹키】★｡･:*:･ﾟ

ไม่มีชื่อเรื่องจะให้ตั้งเป็นรอบที่ 3   -*-

 

 

 

เพราะว่ามันมีมากมายหลากหมายเรื่องให้อัพจิงๆเลยนะเนี่ย..

เอาสาเหตุที่ได้ฤกษ์อัพก่อนละกัน เหอะๆๆ

เพราะความประมาท หรือโง่ หรืออะไรก้อไม่รู้ แต่ที่รู้ๆไม่มีใครผิดหรอก อิอิ

 

ประมาณว่า ไม่รู้ว่าเพื่อนจะออกไปข้างนอก ภัทรนุชเลยไม่ได้เอากุญแจออกไป

กลับมาเข้าห้องไม่ได้คับพี่น้อง เลยต้องมานั่งเสียตังค์เล่นเนตเลย เหอๆๆ

 

เอาเถอะ คิดในแง่ดี จะได้อัพสเปซเสียที ฮึ่!!!!

 

เอาเรื่องแรกนะ.. หมดความเหนื่อยล้าอ่อนแรงแล้วคับ อิอิอิ

อารมณ์ประมาณว่า ไอ้ที่อาทิตย์สองอาทิตย์ที่ไปทำคัตนั่นได้สิ้นสุดลงแล้ว

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา กีฬานนทรี (มี ยอยัก การันต์ปะแฮะ?) ก้อทำให้ความภูมิใจกำเนิดขึ้น

ถึงแม้ว่าจัดการจะไม่ได้ที่หนึ่ง แต่อย่างน้องไอ้คนทำคัตที่นั่งดูโชว์แสตนด์อยู่หน้าสุดก้อขนลุกละวะ

ขนลุกด้วยความภาคภูมิใจ ฮ่าๆๆๆ ไม่ได้เว่อนะ จิงๆ เพราะไม่นึกว่าตัวเองจะได้ทำคัตได้ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

พี่ๆแต่ละคนน่ารักมากๆๆๆ ขอบคุณที่ช่วยดูแลอิเด็กตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ...

 

เรื่องต่อไป พรุ่งนี้เป็นวันออกรอบวันแรกของอู๋แล้วนะเออ ..

เมื่อตอนช่วงประมาณเย็นๆ พี่ออฟขับรถมาหาพร้อมกับไม้กอล์ฟ เลือกได้ประมาณสามไม้ก้อจากลากันไป

อิอิ พี่ออฟใจดีมากๆ ขอบคุณค่ะ พรุ่งนี้จะไปออกรอบที่สัตหีบ รถออกจากมอก้อประมาณตีห้าได้

เชื่อเลยเหอะว่าไออู๋ต้องตื่นตอนตีสี่เนี่ยให้ตาย เกิดมายังไม่เคยต้องตื่นเช้าขนาดนี้มาก่อน

แล้วออกรอบเสร็จเหนื่อยๆก้อต้องกลับมาเรียนมาเก็ตต่อ โอ้วว ไม่อยากนึกสภาพตัวเองเลยนะเนี่ย...

ยังไงก้อจะพยายามสู้ๆคับ อิอิ...

 

เรื่องที่สาม.. อ่า จำได้มั้ยว่าครั้งที่แล้วอู๋อัพเรื่องเพื่อนของอู๋ที่ไม่ได้คุยกันไป

ตอนนี้เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมอล้วคับ ฮี่ๆๆๆ ดีใจ ต้องบอกว่าด้วยความใจกล้าของตนเอง

และด้วยความใจกว้างของเพื่อน คุณๆรู้กันมั้ยว่า สิ่งที่ดีที่สุดที่สามารถยึดเหนี่ยวความสัมพันธ์ของคน

ตั้งแต่สองคนขึ้นไปนั้นก้อคือการสื่อสารที่เรียกว่า การพูดคุย กันนั่นเอง ทุกอย่างจะดูเดป็นเรื่อง

ที่ง่ายได้หมดคับถ้าคุณได้ลองเปิดใจคุยกัน จิงๆๆนะ ถ้าใครทำตามที่อู๋บอกแล้วไม่ได้ผล

ให้เอาบาทามาลูบหน้าสวยๆของอู๋ได้เลย เหอะๆๆ...

 

อ่า..ต่อมา เป็นเรื่องของอู๋กับผู้ชายคนหนึ่งที่ตอนนี้เรียกเค้าว่า "แฟน" ...

อย่ามาสงสัยนะ ว่าไออู๋มีแฟนแล้วหรอ (อีเพื่อนๆทั้งหลายที่มาแอบอ่านแล้วไม่เม้นก้ออย่าโทรมาหลังไมค์ล่ะ)

ฮ๋าๆๆๆ.. คนมีแฟนมันก้อเป็นเรื่องธรรมดาปกติอยู่แล้วละเนอะไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นอะไรเลย

แต่ประมาณว่า พูดได้นิดนึงว่าเค้าค่อนข้างจะพิเศษกว่าคนอื่นๆที่ผ่านมาพอสมควร

เพราะอะไร? เพราะว่าคงเป็นอู๋เองละมั้งที่ไปชอบเค้าก่อน แล้วเราถึงได้มาเป็นแฟนกัน ฮ่าๆๆ

งืมม.. ตอนนี้เลยเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น ถึงเวลาที่อู๋ต้องเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกขั้นแล้วแฮะ..

อู๋คงเอาแต่ใจตัวเองมากไม่ได้ (เพราะเค้าไม่ค่อยตามใจอู๋เลย) และคงต้องทำใจ (กับอะไรๆหลายๆอย่าง)

แต่ยังไงอู๋ก้อยังคงต้องการให้เค้าแคร์อู๋เหมือนที่อู๋แคร์เค้า เอาใจใส่กันบ้าง ไม่มากก้อน้อย...

เอาเป็นว่า.. ทุกๆคนโปรดช่วยเป็นกำลังใจให้อู๋ด้วยนะ (อีเพื่อนๆเอ๋ย คนนี้กุจิงจังนะโว่ย) ฮ่าๆๆๆ...

 

งื่มม..คงเป็นเรื่องสุดท้ายได้ละมั้ง เมื่อสักครู่นี้ อิก้อยโทรมา.. (วันนี้เป็นอะไรไม่รู้เพื่อนเก่าโทรมาหาหลายคนละ)

ตกลงนัดกันไว้แล้วว่าวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้เราจะไปเทสภาษาอังกฤษอันน้อยนิดในหัวสมองของเรากัน

คงจะเป็นครั้งแรกจิงๆที่นัดกันแล้วจะได้เจอกันสักที คิดถึงมันแทบใจขาดดิ้น โฮ่ๆๆ...

แล้วในเรื่องสุดท้ายนี้ อู๋ขอผสมความรักส่วนตัวที่ติดมาสองปีใส่ลงไปในนี้ด้วยละกัน

"มิคจ๋า วันนั้นอู๋ฝันไม่ดีเลยว่ะ ฝันว่ามิคมาขออู๋เลิกกัน ในฝันอู๋ไม่ยอมนะ และตื่นมาก้อไม่ยอมด้วย

ไม่ยอมเลิกกะมิค ไม่ว่าจะเป็นเมื่อไหร่ก้อตาม เอาจิงๆนะมิค มิคอย่าใจร้ายกะอู๋ อู๋ยังรักมิคเหมือนเดิม

อู๋เคยให้สัญญาไว้ว่ายังไง ก้อยังรักษาสัญญาอยู่อย่างนั้น เราจะเติบโตไปพร้อมๆกัน อู๋จะรักมิคตลอดไป

อู๋จะเป็นกำลังใจให้มิค แล้วก้อขอให้มิคเป็นกำลังใจให้อู๋ด้วย จิงๆอู๋ลองคิดดูแล้ว อู๋อยู่ไม่ได้จิงๆถ้าไม่มีมิค

ฉะนั้น... เราก้อยังคงเหมือนเดิมจากวันนี้ พรุ่งนี้ และตลอดไปนะ.."

 

เฮ่อออ.. ในที่สุดก้อจบลงสะทีกับบล็อควันนี้และที่ผ่านมา ไว้โกสหน้าฟ้าใฟม่เจอกันอีกนะฮับ...

จะไปกินข้าวละ หิววว...อิอิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Yo.. This is song For ma Ex-girlfriend.. Aye!
I promise I ain't gonna hold out shorty..
I'ma give it all to you.. Listen up

แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
แล้วฉันต้องแกล้งหัวเราะด้วยไหม?
ฉันแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
ก็เหมือนกับที่วันนึ่งผ่านไป Oh oh~

[Verse 1]
ฉันโทรไปที่เบอร์เธอแล้วหลังจากนั้นฉันขอโทษ
นั้นเป็นสิ่งเดียวที่อยากจะพูด ฉันจึงต้องขอโทษ
จริงๆแล้วฉันไม่มีอะไรอยากจะกล่าว ฉันเลยพูดไปเรื่อยเปื่อย
ฉันก็อยากที่จะรู้ว่าตัวเธอมีความสุขรึเปล่า
และทั้งหมดที่เธอตอบมาก็คือว่า ‘โทรมาทำไม?’
‘เมาอีกแล้วใช่ไหม?’ 2 สิ่งที่ฉันเกลียดเวลาที่ได้ยินเธอพูด ฉันจึงต้องทำเหมือนปกติ
ถึงฉันจะหาเรื่องที่จะคุยกับเธอ เธอก็ยังคงเงียบงันอยู่
ความเป็นตัวฉันถูกเธอทำลายลงอย่างมันไม่สำคัญ
(ฉันก็ยังอยากที่จะไปหาเธอ)
ฉันเบื่อกับมันแต่ก็ยังแกล้งทำเหมือนเดิมและเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
(ถ้าเพียงแต่ฉันทิ้งความรู้สึกที่มีต่อเธอ ถ้าเพียงแต่ฉันเกลียดเธอแทน)
ที่รัก เธอรู้ไหมว่าเธอเป็นสิ่งเดียวสำหรับฉัน?
ฉันเพิ่งมารู้ว่ามันสายไปแล้ว ฉันขอโทษนะที่รัก

[Hook]
แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
แล้วฉันต้องแกล้งหัวเราะด้วยไหม?
ฉันแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
ก็เหมือนกับที่วันนึ่งผ่านไป Oh oh~
แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันจะลบเรื่องราวของเธอทุกอย่าง
ที่มันค่อยๆเพิ่มพูนมากขึ้นในใจฉัน Oh oh~

[Verse 2]
ฉันต้องการเธอ โปรดกลับมา
ฉันอยากที่จะบอกความจริงกับเธอ
หัวใจของฉันมันเศร้าและล้มเหลว แล้วเธออยู่ไหน? Huh!
ฉันไม่เคยที่จะลืมเดทครั้งแรกของเรา
(ทำไมล่ะ?) วันเกิดของเธอ ฉันยังคงเขียนไว้บนปฏิทิน
Oh no ฉันไม่อยากจะเชื่อ
ต่างคนก็บอกว่าเสียงหัวเราะของฉันไม่เหมือนเดิมเหมือนที่ควรจะเป็น
เมื่อไหร่ก็ตามที่เราพบกัน เราจะรู้สึกคิดถึงความสัมพันธ์
มีเรื่องพูดคุยมากเท่าไหร่ ที่เราเคยคุยกันในโทรศัทพ์ตลอดทั้งคืน
OK แล้วเธอเป็นอย่างไรบ้าง? ฉันยังคงรู้สึกผิด ที่ไม่สามารถรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้
ฉันก็ยังคงรู้สึกเป็นกังวล รู้สึกเสียใจเมื่อคิดว่าเธอร้องไห้ตลอดทั้งคืนเหมือนกับที่ฉันเป็น
เธอพูดว่าฉันทำมากเกินไป แล้วอะไรคือปัญหาล่ะ? ฉันไม่เข้าใจ
Yea กว่าจะคิดได้ที่หลังมันก็สายเกินไป ฉันขอโทษนะที่รัก
(เธออยู่ไหน?) แล้วฉันล่ะ? ถ้าเธอจากไป

[Hook]
แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
แล้วฉันต้องแกล้งหัวเราะด้วยไหม?
ฉันแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
ก็เหมือนกับที่วันนึ่งผ่านไป Oh oh~
แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไร
แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันจะลบเรื่องราวของเธอทุกอย่าง
ที่มันค่อยๆเพิ่มพูนมากขึ้นในใจฉัน Oh oh~

[ท่อนของ คิม จีอึน]
เธอมันก็ไม่แตกต่างจากผุ้ชายคนอื่นเลย
จะกลับมารื้อฟื้นเรื่องเก่าๆอีกทำไม
ในเมื่อเธอบอวก่าอนาคตสำคัญกว่า
(T.O.P : จะเรียกฉันว่าไอ้คนหลอกลวงก็ได้)
เธอได้ทำสิ่งที่เธอยากทำแล้ว แล้วยังไงล่ะ? เธอต้องการอะไรจากฉันอีก?
(T.O.P : ถ้าหากฉันพุดไป ฉันมันก็ไอ้คนเลวคนนึง) (T.O.P : เรียกฉันว่าไอ้คนหลอกลวงสิ)
พอเถอะ ฉันจะวางหูแล้ว ถือซะว่าที่เธอพูดมาฉันไม่ได้ยิน

[Bridge]
เธอไม่เข้าใจความหมายของการอยู่อย่างทรมานในตอนกลางคืนหรอก
ถ้าฉันทำให้เธอร้องไห้ ฉันจะบอกว่า “ลาก่อน”
เธอไม่เข้าใจความหมายของการอยู่อย่างทรมานในตอนกลางคืนหรอก
เพลงนี้ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดซักครึ่งนึงของฉันเลย

 

(ขอบคุณบอร์ด บิ๊กแบ็งไทยแลนด์ด้วยฮับ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหอะๆๆๆ ขอประจารตัวเองก่อนไปทำคัตซักกะน้อย

 

เมื่อวานก่อนเป็นวันดร็อปวันสุดท้าย อ่านะ ก้อเป็นที่รู้กันว่าอู๋จะต้องดร็อปแคลด้วยคะแนนเท่าไหร่ไม่รู้

อยู่แล้ว ประมาณว่า ไม่ต้องดูหรอกคะแนน ดร็อปแร่งไปเห๊อะ และก้ออีกวิชาที่ไม่คาดฝันคือ บัญชี..

แหง่ว.. คิดแล้วอนาจจิตอนาจใจ ทำไปด้เยี่ยงไร 17 คะแนน โฮกกก คิดในแง่ดีเอาว่าจ่าย 5000 ซัมเมอร์จะได้คุ้มๆ

 

คิดไปได้ไงวะ เหอะๆๆๆ... จบเหอะ อู๋ยืนรอดร็อปได้สองชั่วโมง ประหนึ่งไปนั่งเฝ้าดารา -*-

 

 

อ่า... ตอนนี้ฝนตกหนักมั่กๆคับ พี่น้อง..

ทีแรกกะจะออกไปคัตแระ แต่คงต้องรอให้ฝนหยุดตกก่อนซะละมั้งเนี่ย ประมาณว่าไม่ได้ขี้เกียจนะ

แต่กลัวไม่สบาย เหอๆๆ ฝนตกหนักมาหลายวันแล้ว สงสัยว่าพายุจะเข้าจิงๆ (อารมณ์ไม่เคยดูข่าวกะชาวบ้านเลย)

 

ฟ้าร้องดังมากๆ อู๋กลัวนะ กลัวคอมไอเอ็มพังอ้ะ ฮ่าๆๆๆ นั่งอัพสเปซท่ามกลางฟ้าร้องเปรี้ยงปร้าง กล้าเหลือเกิน...

 

เมื่อวานๆๆ ไปเรียนกอล์ฟมา สอบด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ขอกรี๊ดกับฟ้าก่อน อ๊ากๆๆๆ ผ่าได้เสียงดังเกินไป...

 

อ่า.. ต่อๆเรื่องสอบกอล์ฟนะ (รีบอัพ รีพจบสุดแรงเกิด) สอบพัดได้ B สอบ ชิพได้ A ดีใจเจ้าค่ะ

เด๋วกะว่าจะพาเทรนเนอร์ไปเลี้ยงข้าว ฮ่าๆๆ ประมาณว่าเทรนเนอร์ดี ขอบคุณกรนะงับป๋ม..

 

อ่า.. อารมณ์ประมาณว่าค้างๆ ตะกี๊เพิ่งอ่านหนังสือที่ยืมมาจบไปเล่ม ชื่อเรื่องว่า LOVE LETTER FROM KOREA

ชอบๆๆ สนุกดีเลยอ่านจบไวมากกก อารมณ์ ผู้ชายรักผู้ชายอ่า แต่ตอนจบแฮปปี้เอนดิ้งปนเศร้านะ..

งงอะดิ เหอะๆๆ แบบว่าตอนสุดท้ายคนเล่าเรืองทั้งหมดเนี้ยต้องตายไง เป็นมะเร็งในสมอง เนื้องอกอ้ะ..

เค้าเลยตัดสินใจบินไปเกาหลี ไปอยู่กะดองจี ที่รักกันผ่านทางจดหมายเนี่ยแหละ โฮกกกก โรแมนติกโคตร

 

อารมณ์นี่อ่านน้ำตาคลอเบ้า เกือบร้องไห้แระ พอรู่ว่าแฮปปี้แอนด์ปุ๊บ น้ำตาเหือดเลย เหอะๆๆ -*-

 

 

วันนี้มีเรื่องอัพสั้นจังเลย หาไรอัพอีกดี คิดๆๆ อ้อๆ.. ใช่ๆ ตอนนี้สิ้นเดือนแล้วใช่ป้ะ แบบสิ้นใจขาดดิ้น..

ตังค์จะหมดแล้วคับพี่น้อง สาเหตุเพราะข้าพเจ้าฟุ่มเฟือยเกินไป เหอๆๆ พอสิ้นเดือนมา กินแกลบเลย เหอะๆๆ 

เด๋ววันเสาร์จะกลับ กทม. ไปหาหมอวันจันทร์แล้วค่อยดูอีกทีว่าไปหาไอก้อยวันอังคารได้มั้ย ถ้าไม่ได้ ก้ออดไป - -*

อารมณ์แบบ ทำคัตยังไม่เสร็จ ยังไม่สามารถไปตะแล้ดแต๊ดแต๋ได้ในขณะนี้ ตรู๊ด ๆ ๆ ... = ="

 

อ่า.. มีซัมวัน เทลมีว่า อัพสเปซได้ยาวมาก ใครจะอ่าน ชิๆๆๆๆ ขอชิหลายๆรอบหน่อย..

ยาวแล้วไง ไม่ได้ง้อให้อ่าบกั๊บป๋ม อัพเพื่อระบายอารมณ์ ชิๆๆๆ อยากมาอ่านเองทำไมล่ะ แบร่ๆๆๆ...

 

ปัญญาอ่อนว่ะ เขียนไรลงไปวะเนี่ย เหอๆๆ ฟังบิ๊กแบ็งจบไปหลายล้านรอบแล้ว สงสัยฝนคงจะซาแล้วด้วย

ฉะนั้นวันนี้ ก้อจบเพียงเท่านี้ก่อนดีกว่า สั้นดีจังเลย เหอๆๆ...

 

จุ๊บๆ

 

ปล. จะมีแฟนแล้วนะ ฮ่าๆๆๆๆ (เหรอ?)

 

กล้ามากกกก...กล้าพูดมากกกก... เค้าจะเอามึงป้ะเหอะอู๋เอ้ยย.... (- -")

 

 ไม่มีชื่อจะให้ตั้งอีกแล้ว เหอะๆ

 

 

เวลาผ่านไปร่วมหลายวันแล้ว รู้สึกอดอยากปากแห้งอยากอัพสเปซจังเลย เหอๆ

แต่พอเอาเข้าจิงๆซะก้อคิดไม่ออก  ความจริงมันก้อมีอะไรต่ออะไรหลายๆอย่างที่อยากจะเขียนลงไปนะ

แต่พอมาอยู่ในหน้านี้แล้วมันเลยไม่รู้จะเริ่มที่อะไรดีเลย

 

เอาเป็นว่าวันนี้จะบอกว่าเอาเพลงใหม่มาเปลี่ยนอีกแล้ว หุหุหุ

เพลงที่เปลี่ยนวันนี้เป็นเพลงของเท็มโป ทีโอพี แห่งวง บิ๊กแบ็ง อีกตามเคย ฟังแล้วหลง ชอบ

 

งื่มม ว่าจะเอาฟิกมาลงให้น้องอ่าน แต่พอดีด้วยความขี้เกียจ ครึ่งหน้าอย่างไร ก้อยังคงครึ่งหน้าอย่างงั้น

มันเลยไม่ได้ไปไหนเลย งื่มม รออีกหน่อยนะน้องจ๋า ป้ากำลังปั่นอยู่จ้า (ถ้ามีเวลานะ)

 

พูดถึงงานเกษตรแฟร์ก่อนนิดหนึ่ง งานมีกี่วันไม่รู้ รู้แต่ว่าเดินมันทุกวันเลย ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่เบื่อ

อาจจะเป็นเพราะว่ามีของกินเยอะมั้ง อิอิ ได้กินของอร่อยๆ(แต่แพง)ทุกวันนี่มันก้อจนได้เหมือนกันนะ

งานนี้อู๋ได้อะไรนอกจากของกินมั่งหรอ งืมม ได้ต้นไม้ ที่ออกจะเยอะเป็นพิเศษ ได้เสื้อ กางเกง และก้อเพ้นท์เล็บ อิอิ

งานนี้มันก้อไม่ได้มีอะไรหวือหวา เดินก้อเดินกะเพื่อน ไม่ได้เดินก้อคนที่ชอบ ฮ่าๆๆ แต่เดินกะเพื่อนดีแล้วล่ะ

เพราะถ้าเกิดไปเดินกะคนที่ชอบ เราอาจจะไม่ได้ดีแตก อิอิ ของเค้ามันน่ารักๆเยอะ เลยได้ดีแตกแทบทุกวัน

 

ช่วงนี้กิจกรรมที่ต้องไปนันทนาการตัวเองทุกสองทุ่มของทุกวันก้อคือ คัตเอาท์  คัตเอาท์ที่ทำให้แม่บ่นได้ทุกวี่ทุกวัน

อะไรก้อตามเหอะที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นงานศิลปะ ภัทรนุชรับหมด ชอบหมด ต่อให้ยากก้อจะทำ เพราะคิดว่าอะไรที่มันยากๆ

นั่นแหละ มันท้าทายดี รู้สึกสนุก มีความสุขที่ได้ทำอะไรๆที่มันท้าทาย มันจะได้รู้ว่า เรามีความสามารถมากน้อยแค่ไหน

 

เด๋วถ้ามีโอกาสจะไว้ถ่ายรูปความภาคภูมิใจมาให้ดู อิอิ

 

 

อ่า... มาพูดถึงมุมหนึ่งของชีวิตบ้างดีกว่า...

 

เคยรู้สึกบ้างมั้ยว่า บางช่วงเวลาที่เรามีความสุข มักจะมีความเศร้าปนอยู่ด้วย

ใครไม่เคยเป็นก้อไม่เป็นไร อู๋แค่อยากระบาย เพราะว่าอู๋ประสบอยู่อ่านะ เป็นแบบว่ายังไงดีล่ะ เรียบเรียงออกมาไม่ถูกเหมือนกัน

 

มันเหมือนกับการหลอกตัวเองมั้ย ว่า เราทำแบบนี้นะ แล้วรามีความสุขจังเลย เรายิ้มได้ แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นไง

ความสุขที่เราได้รับมามันเป็นแค่ผิวเผินอ้ะ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราอาจจะไม่ได้มีความสุขเลย มันก้อเป็นแค่สิ่งที่เราสร้าง

ไม่รู้สิ อู๋แพล่มอะไรก้อไม่รู้อะ แต่แบบไงอ้ะ คือจะว่าอู๋ทุกข์ก้อไม่ใช่ สุขก้อไม่เชิง มันเหมือนยิ้มทั้งน้ำตา อารมณ์นั้น...

 

กลัว....

 

เคยฟังเพลงนี้ของปาล์มมี่มั้ย มันร้องว่าะไรนะ เป็นคนไม่ค่อยจำเนื้อเพลงไทยซะด้วยสิ แต่อารมณ์นั้นแหละ

 

อย่าเพิ่งงงนะ เนื้อเรื่องมันต่อกัน แบบว่า.. ความกลัวเป็นสิ่งหนึ่งที่มันเข้ามาแอบแฝงอยู่ในความสุขของอู๋

ประมาณว่า อู๋มีความสุข แต่ในนั้นมันมีความกลัวแฝงอยู่ อู๋เลยไม่สามารถสุขได้เต็มร้อย นั่นแหละๆ ใช่เลย...

อู๋เลยเรียกมันทำนองว่า ความสุขที่มีความเศร้าปนอยู่ หาเหตุผลได้แระ เพราะมีความกลัวนั่นเองมันเลยเศร้า เฮ้ออ

 

ก้อไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าจะกลัวอะไรนักหนา ที่จริงอะไรมันจะเกิดก้อต้องเกิด ไม่รู้จะกลัวมันทำไม

แต่ก้อไม่รู้สิ มันอดไม่ได้ไง ในบางที ที่เราทำว่าเราเข้มแข็งมาตลอด แต่ความจริงแล้ว เราอ่อนแอเหลือเกิน

มันจะล้มลงเมื่อไหร่ก้อได้ ทุกเมื่อ ทุกเวลา บางทีเราก้อมีความคิดที่ว่า วิ่งมาเหนื่อยแล้วนะ พอได้แล้ว

เห็นประโยชน์ที่มันจะเกิดขึ้นมั้ย ก้อไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ตอนนี้เราก้อแค่ต้องการเวลา เวลาที่ใครซักคนจะมาเติมเต็มตรงนั้น

 

เวลาที่เราอ่อนแอที่สุด ก้ออยากให้เค้าอยู่ข้างๆเรา เข้าใจเราที่สุด แต่สิ่งที่เจอมันไม่ใช่แบบนั้นเลยไง...

 

เวลาจ๋า เมื่อไหร่ล่ะ เมื่อไหร่ถึงจะเจอคำว่าเพียงพอ เมื่อไหร่จะถึงเวลาที่อู๋จะหยุดวิ่งได้ซักที อู๋จะไม่ไหวแล้วนะ...

 

กลัวจิงๆ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้ออออ... ไม่รู้จะตั้งชื่อว่าอะไรดี เหอๆ

 

 

 

แบบว่าไม่ได้อัพมาชาติเศษ พอเข้าไปอ่านของชาวบ้านแล้วแบบ ของขึ้นเล็กน้อย

ตัดสินใจอัพลงสเปซเพราะมันส่วนตัวกว่า(เหรอ?)

เลยปล่อยปละละเลยให้ไดเน่าไปก่อนอีกชาติกว่าแล้วกัน อิอิอิ

 

งืมมม เริ่มที่อะไรดีล่ะ  อาการคันไม้คันมือก่อนดีมั้ย...

 

แบบว่าวันนี้เป็นวันที่ว่างอย่างรุนแรงเพราะว่าตื่นเช้าไปหน่อย

วันนี้เป็นวันที่ไม่มีเรียน แล้วภัทรนุชก้อตื่นสิบเอ็ดโมงครึ่ง เช้าอย่างมหาศาลเลยนะนั่น

ปกตินี่ถ้าไม่บ่ายไม่มีเมทคนไหนงัดแงะออกมาจากเตียงได้อย่างแน่นอน

เมื่อคืนก้อใช่ว่านอนเยอะน่ะ หลับไปตอนเกือบๆตีสอง ตื่นมากินตอนตีสามยี่สิบ

นั่งอ่านหนังสือต่ออีกครึ่งชม. เพราะมันไม่ง่วงจิงๆ แล้วทำไมยังตื่นเช้าได้อีกฟะ??

 

..ยอมรับละกันว่านอนไม่หลับ ไม่สามารถข่มตาลงได้จิงๆ..

 

 

จะด้วยสาเหตุอารัยก้อช่างมันเหอะ ไม่อยากไปคิดมาก ปวดหัว หาเรื่องมารกสมองเปล่าๆ..

 

 

มาว่าเรื่องสเปซกันต่อ ก่อนอื่นต้องขอบอกคนที่เข้ามาแล้วคิดจะอ่านก่อนว่า

นี่อู๋จี้ไม่ได้อัพนาน ยาวแน่ๆคับพี่น้อง ถ้าใครเบื่อ ก้อปิดออกไปได้เลย อิอิ..

 

 

อ่า...

 

ทีแรกตั้งใจจะลบทุกอย่างออกเหมือนกัน แล้วทำใหม่ แต่คิดไปคิดมาก้อไม่เอา ไม่เอาดีกว่า

ยังอยากให้ความทรงจำริเริ่มดีๆตอนที่จะทำสเปซนี้ยังคงไว้ ยังอยากผูกพันอยู่

ฉะนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่นี่ อู๋จี้ก้อจะไม่ลบมันไปเด็ดขาด ใครจะว่าเพี้ยนก้อช่าง ไม่สนวุ้ย

และแน่นอน ฝันไปเถอะว่าถ้าเข้าสเปซอู๋จี้มาจะเป็นเพลงไทย ยังคงคอนเซ็ปเดิมไว้คับพี่น้อง

เพลงนี้คือเพลง "Oh ma baby" ของ บิ๊กแบ็ง ไม่ว่าจะยังไง ไม่เคยตัดวงนี้ออกจากใจได้เลย

และสาบานได้ว่าวงนี้จะเป็นวงอันดับสาม ที่จะเสียเงินซื้อตั๋วไปดู

 

หนึ่งสองคงไม่ต้องพูดถึง ต้องเป็นทงบังและซูจูอยู่แล้ว อืมม อันดับสี่คงเป็น เอพิค ไฮ ถ้ามีโอกาสนะ...

 

 

อ่า...

 

นอกเรื่องไปอีกแล้ว มาที่เรื่องของอู๋จี้ต่อ วันนี้พอตื่นมา เอ็มก้อกลับมาถึงห้องพอดี (เอ็มนี่เพื่อนอ๋นะคับ เป็นผู้หญิงด้วย)

และแน่นอน โน้ตบุ้คจะต้องกลับมาด้วย อิอิ และนี่เองคือสาเหตุที่ทำให้ไอ้อู๋จี้ คันไม้คันมือได้

อย่างไม่ต้องสงสัย เปิดเครื่อง โหลดเพลง เกาหลี เอาเอ็มพีมาต่อแล้วลงมืออ่านฟิคที่แต่งค้างไว้สามล้านปีแสงของตัวเอง

ฮืมมม อ่านแล้วก้อคิด คิดแล้วก้อ่าน อย่างแต่งก้ออยากแต่ง แต่กลัวสำนวนไม่เหมือนเดิมเอามากๆ

เพราะแต่งทิ้งไว้นานเกินไปแล้ว วันก่อนเข้าไปในบอร์ด โฮกกก มีคนเข้ามาขุดฟิคตัวเองอ่านแล้วสลดใจ

งืมม ทำไงดีว้า ทำไมคนอื่นเค้าอยู่มหาลัยแล้วยังแต่งฟิคได้ ทำไมเราไม่มีเวลา.. หรือทำตัวไม่ให้มีเวลา ก้อไม่รู้ได้

จะด้วยอะไรก้อช่างเถอะ รู้สึกสำนึผิดขึ้นมาเล็ก จึงจัดการเมคอารมตัวเองด้วยการนั่งฟังเพลง Fan ของ เอพิค ไฮ เต็มที่

ฟังมาเจ็ดสิบแปดแสนรอบแล้วอารมมันก้อยังไม่โผล่เลยต้องต้องมาลงกะสเปซด้วยประการฉะนี้... เฮ้อออ....

 

 

จะเพ้อถึงคุณยูชอนซะหน่อยเด๋วก้อจะโดนด่าอีก ไม่เอาดีกว่า เอาเป็นว่ายังย้ำคำเดิมนะ

"อู๋จี้ยังรักยูชอนเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง"  คุณยูชอนทำให้อู็จี้รู้จักรักแท้ รู้มั้ยคะ?

 

(หมายเหตุ สำหรับคนที่กำลังจะด่า และ สงสัย คุณยูชอนคือ ชายหนุ่มที่มีอีกนามหนึ่งว่า มิคกี้ ทงบังชินกิ โอเคนะ จบ)

 

 

มาต่อๆๆ เรื่องที่มหาลัย เฮ้ออ.. จะพร่ำเพ้อซะก้อเหนื่อยแล้ว ไปจิบน้ำก่อนนะ..

 

...

 

...

 

อะ มาแล้ว ...

 

อ่า เพลงของ เชน เวิร์ด โหลดเสร็จพอดี และกำลังจะโหลดอัลบัมของชิน เฮย ซอง เป็นรายต่อไป

 

 

มาว่ากันที่เพื่อนๆ ตอนนี้มีเพื่อนที่สนิท(มั้ง) ฮ่าๆๆ มีอยู่สามคน ก้อเมทอู็จี้เองนั่นแล

ชื่อ เอ็ม ปุ๋ย ตาล งื่มมม เข้ากันได้ดีเกินไป สนิทกันเร็วจนน่าใจหาย    พูดเล่น..

เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ บอกได้เลยว่ารักเพื่อนสามคนนี้มากๆ และขอบคุณมากๆที่ดูแลไอ้เด็กคนนี้ อย่างดีเลย โฮ่

 

 

อ่า... และก้อมีรุ่นพี่อู๋มักจะเข้าไปวุ่นวายด้วยบ่อยๆ พี่อุ้ม พี่ไท่ พี่บาส พี่พลอย และคนอื่นๆที่สโมบ้าง ประปรายๆ

พี่ๆเป็นพี่ที่น่ารักมากๆ ดูแลอู็จี้ดีมากๆ ให้คำปรึกษา ให้ความอบอุ่น ที่ไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน

ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ

 

ด้วยความที่เป็นลูกคนโต และหัดช่วยเหลือตัวเองมาตั้งแต่เด็กๆ เลยเป็นคนที่ค่อนข้างจะไม่อยากพึ่งใคร ไม่สนใจใคร

แต่พอมาอยู่ที่นี่ ได้เรียนรู้อะไรๆหลายๆอย่าง สังคมที่นี่ ทำให้อู๋รู้ว่า โลกนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่เราคนเดียว...

รู้จักคำว่า ความสามัคคี การปรับตัว และเหตุผลที่ควรจะมี อะไรต่ออะไรหลายๆอย่าง ที่ทำให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น อีกขั้นหนึ่ง

 

ทุกวันนี้ ก้อยังโทรหาม่ะม้า ป่ะป๊า และอุ้ยไม่เคยขาดซักวัน นั่นทำให้รู้อีกอย่างหนึ่งว่า ระยะทาง ไม่เคยพรากความรัก ความผูกพัน ของครอบครัว...

 

ม่ะม้า ป่ะป๊า อู๋จะขยัน และตั้งใจเรียน ให้ได้ดีที่สุดของความสามารถของอู๋นะ แม้จะได้เพียงเล็กน้อย อู๋ก้อจะพยายาม

ลูกที่ไม่เคยเอาไหนเลย จะขอทำดีที่สุด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สัญญา....จุ๊บๆ :D

 

 

อ๊ากกก... ตะกี๊เพิ่งวางโทรสับกะไออุ้ยไป ภัทรนุชพลาดการดูหนังฟรีอีกแล้วคับพี่น้อง!!!!

เฮ้อออ เรื่องอะไรนะ ที่อดัม แซนเลอร์แสดงอ้ะ จิงๆวอลสตรีท เค้าจะพาไปดูแต่ต้องซื้อเสื้อเค้า

ปรากฏว่า มันตรงกะวันเสาร์บ่ายสอง ให้กลับยังไงก้อไม่ทัน ให้ตายสิ เฮ้อออ เซ็งจิงๆ

เลิกเรียนเที่ยง ขึ้นรถรอบบ่ายโมง ถึงโน่นเกือบบ่ายสาม หลับฝันเอาเลยว่าได้ดูอ่า...

 

ช่างมันเหอะๆ... ฮึ่มม

 

 

 

ตอนนี้หกโมงกว่าๆแล้วนะเนี่ย อยากไปตีแบตจังเลย เฮ้อออ รอไอ้คุณเมทอีกสองตัวเรียนเสร็จก่อนตอนทุ่มครึ่ง

รู้สึกว่าควรแก่เวลาแล้วล่ะที่จะต้องย้ายก้นไปทำอย่างอื่นเสียที หนังสือนิยายเช่ามาใหม่อีกสองเล่มยังไม่ได้อ่านเลย

ไม่เกินมะรืนอาจจะได้ยินข่าวดีจากตัวเองอีกครั้งว่าพร้อมจะแต่งฟิคแล้ว อิอิ

 

อ่า... เหลือบมองเอ็มพีตัวเอง แบตยังชาร์ตไม่เสร็จเลย (ทำไมนานจังฟะ?)

 

ยังไงจะเข้ามาอัพใหม่อีกเรื่อยๆนะฮับ ถ้าอัพจนติดแล้วอาจจะอัพซะทุกวัน ให้คนที่อ่านตามอ่านจนเบื่อกันไปข้างเลย อิอิ

 

อ๊า .. ถ้าใครยังไม่ได้กินข้าวเย็น ก้อกินซะนะฮับ โรคกระเพาะจะได้ไม่ถามหา..

 

ขอบคุณที่อ่านมาจนจบ และขอบคุณตัวเองที่เขียนมาจนจบได้เหมือนกัน อิอิ